عملیات نجات

ریده‌ام. غمگینم و اوضاع غم‌انگیز است. انگار در یک هوای ابری و سرد، از آخرین اتوبوس جا مانده‌ام و دیگر هیچ‌وقت هیچ اتوبوس دیگری رد نمی‌شود. حالا هم حوصله‌ام سر رفته و هر بار فکر می‌کنم اگر در راه خانه بمیرم طوری می‌شود؟ خوب فکر می‌کنم و می‌بینم نه طوری نمی‌شود. درست است که احتمالا آدم ها ناراحت می‌شوند و گریه می‌کنند و می‌گویند حقش نبود و این حرفها، ولی این ربطی به زنده بودن یا مرده بودن من ندارد. ذات آدم است. کلا از مردن ناراحت می‌شود و فکر می‌کند کسی نباید درباره مرگ حرف بزند و اگر بزند افسرده است. مهم نیست در زندگی چه به سر آدم آمده باشد و به چه فلاکتی رسیده باشد و چقدر از خودش و دنیا و آدم های تویش متنفر شده باشد. نباید بمیرد. دارم مثل سگ جان می‌کنم تا خودم را نجات بدهم و می‌بینی چقدر راحت دنیا بهم پوزخند می‌زند و چقدر راحت بهم می‌فهماند که هیچ‌ گهی نیستم و هیچ گهی هم نمی‌توانم بخورم و من اصلا که باشم که بخواهم با خداوند قادر مطلق مچ بیندازم؟ باشد. نخواستیم. مال خودت. نمی‌خواهم خودم را نجات بدهم. می‌روم بمیرم. بدرود. ۲۱ آبان ۱۴۰۱