نامه ای به "او"

میخواهم با "مسخره است" شروع کنم؛ چون در واقعیت همینطور است! به چیزهایی میخندیدم که فکر نمیکردم روزی عمیق ترین دردم شوند. همه چیز بسیار ساده شروع شد... فقط با نجوای تو! با هر جمله، هر قطره اشک یا باران، با تک تک ثانیه ها، هر غرش ابرها که دردی را تداعی میکند و... با هرچیز کوچک و بزرگی، لذت و شیرینی لمس رزهای قرمز قلبم ضمن درد و آه من با در آغوش گرفتن ارکیده های مشکی خشکیده ام، سرتاسر وجودم موج می اندازد. "گم گشته ام؛ راهم میدهی؟ به قصد معذرت آمده ام..." من غرق در ملودی های رنگارنگ یا گاه سیاه و سفید در جستجوی نشانی از تو سرگردان دست و پا میزنم. ارمغانت محفوظ است؛ صاحب ارمغان کجاست؟ بارها مغزم فرمان به آتیش کشیدنش داد ولی با التماس قلبم ختم به خیر شد. بارها آرزو کردم فراموشت کنم... رخصت بده روان و بی پرده بگویم؛ دلم تنگ است؛ شکسته است؛ خواهانت است؛ بی قرار توست؛ از همه بیزار است؛ مچاله است؛ سنگین است؛ بی رنگ است... رخصت بده از دردم بگویم؛ از شب به شب ضجه های بی صدا؛ از لبخند های توخالی؛ از بی تو زندگی کردنم با تو؛ از زجر شنیدن نامت که از آن دیگریست؛ از به شماره افتادن نفس هایم با هر نشانی ات؛ از جیغ های ساکتی که لب صخره جنگلی غم آلود پشت پلک هایم سر میدهم؛ از عذاب... عذاب... عذاب... آری! هرگز فکر نمیکردم روزی به چنین فلاکتی دچارم کنی...! برایت نوشتم و مینویسم؛ در نهایت گر به دستت برسد و گر هرگز نفهمی... بی غرور و با نهایت درماندگی از من بشنو "دوستت دارم و تاابد دوستت خواهم داشت" _ ماهی گلی:)